عَرَّفَكُمْ مِنْ نَفْسِهِ » . شرح : در اين حديث ، تعيينِ أَدْنَى الْمَعْرفه نشده ، پس مناسبتِ آن به اين باب اين است كه در آن ، تفسيرِ أَدْنَى الْمَعْرفه مىشود . يعنى : شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام مىگفت كه : به درستى كه كار اللَّه تعالى در آفريدن آسمان‌ها و زمين و آنچه ميان آنها است ، همه خوشايند و مشتمل بر حكمت‌ها است ؛ به اين معنى كه هر يك گواه ربوبيّت او و يگانگى او در حكم در مُخْتَلَفٌ فِيهِ است ، ليك اين قدر هست كه ، به تحقيق حجّت‌گيرى كرده بر شما اگر شريك حكم او شويد به آن قدر كه به تحقيق شما را به آن شناسا كرده از بزرگىِ مرتبهء خود ؛ به معنى اين كه هر مكلّفى بىحاجت به وحى مىداند آن را ، اگر چه تفصيل مخلوقات الهى و حكمت‌هاى او در خلقِ هر چيز ، معلومِ هر مكلّفى نيست .